17 december 2018
Ruim 13 maanden na de dood van Bas en ik had zo bedacht dat het dan inmiddels beter zou gaan met me. Niet meer wegblijven van feestjes, zelf contact zoeken met mensen, lekker weer aan het werk.
Maar het lukt niet. Feestjes betekent aandacht van zich veelal ongemakkelijk voelende mensen en als zij zich ongemakkelijk voelen, voel ik me dat ook. Die mijd ik dus maar.
Contact zoeken met mensen betekent dat ik iets onderneem en dat ik dus wat te bieden heb, maar ik heb niks te bieden want ik ben humeurig en moe.
En dat ik zo moe ben, hindert me in het solliciteren naar een nieuwe baan. Om nog maar te zwijgen van mijn concentratievermogen, dat te vergelijken is met dat van een mug.
Gaat het dus slecht met me? Mwah.
Eerlijk, als mensen me vragen hoe het met me gaat, moet ik daarover nadenken en dan bedenk ik dat er ook een heleboel wél goed gaat. De kinderen en ik hebben samen veel plezier om stomme grapjes, leve ons gedeelde morbide gevoel voor humor. Ik heb een liefdevolle relatie, met een partner op afstand, eentje met zachte schouders en warme armen.
En zelfs in die relatie ben ik niet alleen maar aan het uithuilen. Ik ben namelijk ook nog steeds leuk.
Maar niet leuk genoeg. Ik ken mezelf niet zo goed, zoals ik nu ben. Dacht zelf altijd bij rouwende mensen aan snikkende mensen met zakdoeken tegen hun gezicht aan gedrukt.
Dat doe ik niet. Ik haat zakdoeken, om te beginnen. Maar ik huil ook niet zo vaak. Ja, als ik de planten water geef, of als ik een boek uit de kast pak, of als ik in mijn auto stap – van die volledig random activiteiten waarin ik opeens snoeihard voel hoe dood Bas is.
Wat ik vooral voel is angst. Angst om van alles en nog wat, dat het dak van mijn huis lekt, of dat de kat onder een auto loopt, of dat ik altijd zo ver bij mijn partner vandaan zal blijven wonen en dat ik het niet meer kan betalen om naar hem toe te gaan omdat ik nóóit meer aan het werk ga.
Ik lig er wakker van, mèn wat slaap ik beroerd. En daar word ik dan weer niet vrolijker van. Mopper op pubers over rondslingerende sokken, vergeten broodresten en niet uitgevoerde klusjes. Is niet erg, ware het niet dat ook de pubers het moeilijk hebben en overbelast zijn.
Tijd voor iets meer positiviteit dus. Iets verzinnen om naar uit te kijken, iets blijs.
Want gek genoeg kan dat dus gewoon wel: oprecht blij zijn met lekker eten, een fijn uitje, een nieuwe jas, liefdevolle aandacht. Het bestaat allemaal naast elkaar.
Op de een of andere manier is het leven namelijk gewoon doorgegaan, ook voor ons.
0 reacties