Acht
Ik ben veranderd in de afgelopen acht jaar. Maar dat maakt het verlies niet makkelijker.
Ik ben veranderd in de afgelopen acht jaar. Maar dat maakt het verlies niet makkelijker.
Kind zou jarig zijn, maar is dat al 8x niet meer. En dus lig ik in het ziekenhuis. Of is het toch niet zo simpel?
Het gaat even niet meer, mijn benen weigeren dienst, mijn hoofd weigert nadenken. Gelukkig gaat Stilgeweest gewoon door.
Soms moet je verlies lijden om te weten hoe zoiets voelt.
Oprechte aandacht is natuurlijk altijd goed, maar moet dat nou in een televisieprogramma?
Ik dacht dat mijn hoofd wel vrede had met het verlies van mijn kind, maar dat is helemaal niet zo. In plaats daarvan vraag ik me geregeld af: wat als ik dit anders had gedaan?