Toen was het stil

Keuzes maken en verantwoordelijkheid nemen maken je vrij, zegt men. Ik ben het daar niet mee eens.

Soms ben ik het zo zat opeens. Zou ik willen dat het allemaal gewoon even niet zo is, om op adem te komen.

Zo'n bezoekje aan die ene stad doet mijmeren over wat was en wat had kunnen zijn. Spijt heb ik, ook al besef ik dat ik het weinig anders had kunnen doen dan ik deed.

Opeens slaat de leegte toe. Omdat het nou eenmaal januari is en donker, en niet koud maar ook niet warm. Omdat het nou eenmaal zo is dat je soms even moet stoppen en contempleren.

Soms hoor ik mensen die ook hun kind verloren verontwaardigd reageren als anderen hen prettige feestdagen wensen. Want wat nou prettig en wat nou feest, denk je nou echt dat ik ooit nog iets als prettig en feest ga ervaren?